Ertelemeler sonucu yitirdiğimiz kayıplarmış bizlere en çok acıyı veren...Oskar canım köpeğim.Hastalandığında şu yada bu sebepten Kıbrıstan kalkıp yanına gelememiştim ve oda beni beklemedi...Zaten ölümde beklemiyordu.Bana en güzel dersi vererek gitti.Sevdiklerini erteleme.
Bana şimdi sadece arkasından uzun uzun gözyaşı dökmek ve derin bir pişmanlık kaldı....Pişmanlık...İşte en kötüsü de bu ya..Arka bahçede onun için kazılmış o küçük kabire gittiğimde içim ölesine daralıyor ki... Size bunu anlatabileceğim kelimeler olabileceğini sanmıyorum.Birini yada bir şeyi sevmek çok büyük bir olay kabul ediyorum ama birine yada bir şeye bağlanmak....Bambaşka...İşte ben Oskara bağlıydım.... O benim oğlum,yol arkadaşım,sırdaşım,koruyucum ve herşeyimdi...SENİ SEVİYORUM...RAHAT UYU...
Oskar'ı görmedim ama hatırlıyorum. Kısa filmin dans çalışmaları için görüştüğümüz dönemde anlatmıştın. Onu kaybetmene üzüldüm, rahat uyusun Oskar.
YanıtlaSil